Praca w Irlandii

Historia Irlandii

Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że nie jestem zawodowym historykiem, nie jestem nawet historykiem hobbystą, tak więc moje opracowanie na temat historii Irlandii może zawierać drobne błędy, aczkolwiek starałem się podpierać źródłami, tak aby błędów nie zawierało.

Generalnie historia Irlandii jest dość ciekawa. Obfituje w ciągle ruchy narodowo-wyzwoleńcze objawiające się powstaniami, buntami itp. walką z okupantem, którym praktycznie do dziś uznać możemy Wielką Brytanię, która nadal zajmuje część wyspy zwaną Irlandią Północną.

Ślady ludzkiej bytności w Irlandii sięgają szóstego tysiąclecia przed naszą erą. Powstały wtedy prawdopodobnie najstarsze budowle w Europie: megalityczne Newgrange i Loughcrew. Prawdopodobnie pomiędzy rokiem 500 a 200 pne na wyspę docierają Celtowie.

Około lat 430 - 490 naszej ery na wyspie działał Święty Patryk, któremu przypisuje się chrystianizację Irlandii i którego uważa się za patrona wyspy i kraju.

Około roku 700 Irlandia podzielona jest na 150 małych królestw, a całą wyspą rządzą arcykrólowie, którym podlegali królowie prowincji, regionów, małych królestw itd. Na 795 rok datuje się początki najazdów Wikingów na wyspę, a rok 800 jest prawdopodobną datą ukończenia Book of Kells, jednego z najpiękniejszych irlandzkich manuskryptów.

W roku 841 Wikingowie zakładają osadę na miejscu dzisiejszego Dublina, stolicy kraju, a w roku 1014 ma miejsce bitwa pod Clontarf, w której arcykról Brian Boru zwycięża Wikingów kończąc okres ich dominacji na tym terenie.

W roku 1155 król Anglii, Henryk II Plantagenet uzyskuje zgodę papieża Hadriana IV (również Anglika), prawdopodobnie w formie bulli, której autentyczność jest kwestionowana, zezwolenie na najazd na Irlandię. Za zgodą Henryka II, w roku 1169 w Irlandii lądują Anglonormanowie, którzy w ciągu następnych 100 lat podbijają znaczną część wyspy. W 1172 Irlandia uznaje zwierzchnictwo Henryka II.

W roku 1271 rozpoczyna się początek celtyckiej odnowy (gaelic recovery), podczas której Irlandczycy odzyskują znaczną część utraconych wcześniej ziem.

Na zaproszenie niektórych irlandzkich władców, w roku 1315 na wyspę przybywa ze Szkocji Edward Bruce wraz ze swoim wojskiem. Koronowany królem Irlandii, próbował podbić wyspę, jednakże zginął w 1317 roku.

Około roku 1430 król Anglii sprawuje władzę tylko nad Dublinem i najbliższymi okolicami (tzw. Palisada), a pod koniec XV wieku powolny podbój Irlandii rozpoczynają Tudorzy.

W 1541 roku większość irlandzkich władców uznaje zwierzchnictwo Henryka VIII jako króla, jednakże nie uznają go głową kościoła i pozostają przy katolicyzmie. W roku 1580 ma miejsce rebelia irlandzkich katolików.

W latach 1593 - 1603 trwa wojna dziesięcioletnia, której kulminacyjnym punktem jest bitwa pod Kinsale, w której to irlandzcy arystokraci ponieśli klęskę i w roku 1607 opóścili wyspę.

W roku 1605 ma miejsce kolonizacja Ulsteru przez szkockich prezbiterian, podporządkowanie ludności Irlandii królowi Anglii i zniesienie praw celtyckich. W 1641 roku wybucha rebelia, a rok później, w Anglii wybucha wojna domowa, co pozwala wyspie uzyskać pewną niezależność. Niestety, w roku 1649 na wyspę przybywa Oliver Cromwell i po trzyletniej kampanii oraz masakrze w Drogheda przywraca angielską władzę nad Irlandią. W roku 1662 pogarsza się sytuacja katolików, gdyż parlament w Londynie uchwala tzw kodeks Clarendona, skierowany przeciwko nieanglikanom.

11 lipca 1690 roku ma miejsce bitwa nad rzeką Boyne, w której wojska protestanckiego króla Anglii Wilhelma Orańskiego pokonują armię Jakuba II, obalonego króla katolickiego. Północnoirlandzcy protestanci do dzisiaj, co roku 12 lipca świętują to wydarzenie. Rok później ludność katolicka zostaje pozbawiona wszelkich praw cywilnych i ekonomicznych (posiadania koni, noszenia broni, uczenia się w szkołach itp.)