Praca w Irlandii

Historia Irlandii cz.II

Dokładnie sto lat później, w roku 1791 powstaje Towarzystwo Zjednoczonych Irlandczyków (Society of United Irishmen), którego ideologiem był Wolfe Tone, a głównym celem walka o emancypację katolików irlandzkich, prawa wyborcze, oderwanie Irlandii od Wielkiej Brytanii i utworzenie republiki. W roku 1798 roku ma miejsce nieudane powstanie przeciwko brytyjskiej władzy.

1 stycznia 1801 roku, poprzez wcielenie Królestwa Irlandii do Królestwa Wielkiej Brytanii powstaje Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii. Dwa lata później ma miejsce kolejne nieudane powstanie.

W roku 1829, w efekcie działania Daniela O\'Connela ma miejsce uchwalenie aktu o równouprawnieniu katolików. W 1842 roku powstaje organizacja Młoda Irlandia. 1846 to początek klęski głodu, w 1848 to kolejne nieudane powstanie, tym razem wywołane przez Młodą Irlandię i tzw. Bitwa na grządce kapusty w ogrodzie wdowy McCormak. W roku 1849 następuje koniec klęski głodu, ale jeszcze przez dwa lata ludzie umierają z głodu i wycieńczenia. Łącznie śmierć zbiera obfite żniwo w liczbie 1,5 mln ludzi.

W roku 1858 w Nowym Jorku powstaje Towarzystwo Fenieńskie, będące przykrywką dla Irlandzkiego Bractwa Rewolucyjnego (IRB). W 1867 ma miejsce nieudane powstanie zorganizowane przez fenian. Izaak Butt inicjuje w 1870 roku, ruch na rzecz uchwalenia Home Rule - autonomii irlandzkiej. Starania trwają ponad 20, a w parlamencie brytyjskim kieruje nimi Charles Stewart Parnell.

W roku 1893 powstaje Liga Gaelicka mająca na celu "deanglizację irlandzkiego narodu". W 1900 powstaje Zjednoczona Partia Irlandzka, na czele której staje John Edward Redmond i walka o uchwalenie Home Rule zaczyna się od nowa. W 1905 Artur Griffith, członek Ligi Gaelickiej zakłada Sinn Fein, nad którą szybko kontrolę przejmuje IRB.

W 1912 ustawa Home Rule jest coraz bliżej uchwalenia. Protestanci z Ulsteru organizują bojówki o nazwie Ochotnicy Ulsterscy, katolicy powołują do życia Irlandzkich Ochotników, a James Conolly tworzy socjalistyczną Armię Obywatelską.

Wybuch I wojny światowej powoduje masowy zaciąg do wojska irlandzkich ochotników. Mimo iż w Irlandii nie było poboru do wojska, Irlandzcy Ochotnicy sami wstępowali do armii i namawiali do tego innych młodych ludzi.

23 kwietnia 1916 roku mam miejsce powstanie wielkanocne dowodzone przez Patricka Pearse\'a, który proklamuje niepodległą republikę irlandzką. Dwa tysiące ochotników wywodzących się z Irlandzkich Ochotników i Armii Obywatelskiej stawiło czoło brytyjskim żołnierzom, mimo iż większość mieszkańców kraju nie poparło powstania. Doprowadziło to do jego upadku po sześciu dniach. Brytyjczycy wykonali 16 wyroków śmierci na przywódcach postania, zabijając Patricka Pearse\'a i Jamesa Conolly\'ego. Wyroki te doprowadzają do masowych protestów, te z kolei prowadzą do masowych aresztowań. Jeden z powstańców, Michael Collins przekształca Irlandzkich Ochotników w Irlandzką Armię Republikańską (IRA).

Po wojnie, w 1918 roku powstaje, nielegalny z punktu widzenia Brytyjczyków, rząd irlandzki z Eamonem de Valerą na czele, który był również jednym z powstańców. Lato 1919 to początek wojny o niepodległość podjętej przez IRA. Na wojnę partyzancką Brytyjczycy odpowiadają terrorem. W lipcu 1921, na mocy traktatu podpisanego przez Michaela Collinsa i Arthura Griffitha powstaje Wolne Państwo Irlandzkie złożone z 26 hrabstw, które jest dominium brytyjskim (królowa jest głową państwa). Los sześciu hrabstw północnych (obecnie Irlandia Północna) miał być rozstrzygnięty w późniejszym terminie. W kwietniu 1922 roku wybucha wojna domowa pomiędzy skrzydłem IRA nie uznającym traktatu, a wojskami Wolnego Państwa Irlandzkiego, które traktat uznało. W maju 1923 roku IRA będąca przeciw traktatowi uznaje swoją porażkę. W czasie walk zginęło ponad tysiąc ludzi, w tym tacy znani przywódcy jak Michael Collins i Arthur Griffith (umiera na zawał).

18 czerwca 1936 roku następuje delegalizacja IRA. 20 listopada tegoż samego roku, utworzone przez O\'Duffego Irlandzkie Brygady biorą udział w hiszpańskiej wojnie domowej, walcząc po stronie gen Franco. Irlandczycy walczyli również po stronie Republiki, natomiast rząd Irlandii ogłosił neutralne stanowisko wobec konfliktu.

W 1949 roku Irlandia oficjalnie staje się republiką, w 1959 roku jej prezydentem zostaje wybrany Eamon de Valera i funkcję tę sprawuje nieprzerwanie do 1973 roku, w którym to Irlandia staje się członkiem Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. W 2002 roku Irlandia przyjmuje walutę Euro.

W roku 2004, po wejściu Polski w struktury Unii Europejskiej, Irlandiia otwiera swój rynek pracy dla Polaków, czego skutkiem jest masowy wyjazd naszych rodaków do pracy w Irlandii.